Vriendelijk vuur: Onenigheid in de kerk

Op nieuwjaarsdag 1980 zat Luitenant Simon Bates, van het Britse leger, verscholen in de Noord-Ierse heuvels rond Tullydonnell. Hij en zijn mannen hadden een hinderlaag opgezet voor de IRA. Eén van de basisregels tijdens een hinderlaag is dat je nooit je positie verlaat. Toch besloten Simon en zijn ondergeschikte Gerald Hardy hun post te verlaten. Toen andere Britse soldaten hun contouren waarnamen openden ze meteen het vuur omdat ze dachten dat het IRA-soldaten waren: Beide mannen werden geraakt en gedood door dit zogenaamde ‘Friendly Fire’.

‘Friendly Fire’ of ‘Vriendelijk vuur’ zou je kunnen definiëren als een aanval vanuit je eigen team, een aanval van binnenuit. Teamgenoten die met elkaar op de vuist gaan tijdens een wedstrijd, zoals laatst bij Everton-Liverpool (foto) of soldaten die hun eigen kameraden doodschieten.

‘Friendly Fire’ of ‘Vriendelijk vuur’ zou je kunnen definiëren als een aanval vanuit je eigen team, een aanval van binnenuit

Vrijdag verhaalde de Leeuwarder Courant over een grote kerk in Friesland die op dit moment allesbehalve eensgezind is. Wat al een tijdlang broeit uit het zicht van de meeste gemeenteleden likt nu met allesverterende vlammen aan het gebint van dit geestelijk huis.

Gemeenteleden die elkaar het leven zuur maken. Brieven over en weer waarvan je er op kon wachten tot ze gelekt zouden worden naar de pers. Vriendelijk vuur slaat uit het kerkdak en wordt zichtbaar in de wijde omgeving. Oude leiders die niet los kunnen laten en hijgend in de nek van de nieuwe lichting hangen. Roddel en achterklap. Iedereen lijkt God aan hun zijde te hebben. De waarheid zou zo maar weer eens in het midden kunnen liggen. Ik schat in dat geen enkele partij overal gelijk in heeft of overal fout zit.

De waarheid zou zo maar weer eens in het midden kunnen liggen. Ik schat in dat geen enkele partij overal gelijk in heeft of overal fout zit.

Wat ik mij afvraag is welke schade groter is. Is de zaak zo precair dat er hier sprake is van een intern heilig oorlog die écht gevoerd moet worden of zou er ook een 'Gracious disagreement' variant mogelijk zijn geweest met koude hoofden en warme harten tot gevolg in plaats van andersom?

Als voorganger, in dezelfde gezindte, op steenworp afstand van een veel kleinere kudde voel ik de onenigheid op mij afstralen. Ik hoef alleen maar op social media te kijken waar inmiddels meer dan 400 mensen een reactie hebben geplaatst op het bericht van de LC. De ongelovigen daar lachen schamper, dat had ik wel verwacht: De spotters en dwazen zijn er altijd als de kippen bij. Maar dat leden van dezelfde kerk, als kip zonder kop, online doorgaan met een robbertje vechten en daarmee het getuigenis van de Kerk nog meer schaden baart mij grote zorgen. Als dit de mate van geestelijke volwassenheid is bij mensen die pretenderen Christus gevonden te hebben, Hem te volgen en Hem te verkondigen dan is er bedroevend weinig blijven hangen van al datgene dat er door de jaren heen gesproken is.

De ongelovigen lachen schamper, dat had ik wel verwacht.

Kerkelijke onenigheid is pijnlijker dan die op de voetbalclub, in een politieke partij of waar dan ook. Omdat je van mensen die Christus volgen veel meer mag verwachtten, daar ben ik nog steeds van overtuigd. Immers: Als jou veel vergeven is, zou je dat dan ook niet moeten doorgeven. Als je gestorven bent met Christus, zou je dan nog op deze manier je gelijk moeten halen? Als je een lijdende dienstknecht dient die stil was voor Zijn scheerders en Zijn mond niet opentrok...zou zwijgen dan ook voor jou niet goud zijn en spreken zilver?

Er is niet veel nieuws onder de zon. Kerkpijn is van alle tijden.

Hieronder nog een stukje fictie. Misschien kan dit erger voorkomen, ook in jouw gemeente. Ik hoop dat mijn broers en zussen, want ik heb ze aan beide kanten van deze Drachtster deconstructie, het ter harte nemen zodat ze vanavond elkaar de voeten gaan wassen in plaats van de oren. Dan zou er zomaar een nieuw wonder in Drachten kunnen gebeuren.

Het haperende lichaam van Godlinze

‘Fijn dat u er bent, zuster Janssen, met de wind mee, hemelsbreed en zoals de mussen vliegen is het goed reizen richting Noordoost Groningen toch? Mooi dat u de tijd neemt om de plaatselijke aardse tent hier eens goed strak te zetten, want dat is nodig!’ sprak de koster die, na afloop, ongetwijfeld zorg zou dragen voor onze inwendige mens. Toch zouden we nooit zijn, met liefde bereidde kostje gaan nuttigen. Daar had niemand nog behoefte aan na wat er zich had afgespeeld die avond.

Als consulente zag ik, rond half acht, schoorvoetend een kleine weifelende kudde binnenwandelen. Zichtbaar onzeker of het zou gaan lukken om lasten van zich af te gooien die ze nooit hadden moeten dragen. In de voorbespreking waren we het erover eens geworden dat, na het zingen van een aantal liederen, er ruimte zou zijn voor deze lokale tempel om haar zonden te belijden bij een, speciaal voor de gelegenheid, gefabriceerd ruwhouten kruis. Nadat we Samen in de naam van Jezus (167) eerst het Koninkrijk van God (128) gezocht hadden kwam het oude, moeilijk functionerende lichaam van Godlinze, langzaam in beweging zoals alleen een oude man dat doet na drie dagen aan bed gekluisterd te zijn geweest. Het lichaam was innerlijk verdeeld, kleine vosjes in de wijngaard waren uitgegroeid tot monsterlijke wezens die alle zuurstof uit de lucht zogen. Zou er nog hoop zijn voor deze tot op het bot verdeelde kerk?

Het lichaam was innerlijk verdeeld, kleine vosjes in de wijngaard waren uitgegroeid tot monsterlijke wezens die alle zuurstof uit de lucht zogen

Een ouder echtpaar beet het spits af, hield elkaars hand vast en kwam naar voren schuifelen: ‘Here, wij belijden dat wij hebben gefunctioneerd als de argusogen van uw lichaam. Door teleurstellingen heen zijn wij wantrouwend geworden naar onze kerkenraad en eigenlijk naar iedereen hier om ons heen. Wees getrouw om te vergeven en richt onze blik naar boven.’

De argusogen werden opgevolgd door een tiental oudere vrouwen die gezamenlijk een bidstond bestierden: ‘Trouwe God, hier staan wij als kromme en lange tenen voor Uw troon. Te vaak hebben wij ons plaatsvervangend geschaamd zonder dat het nodig was en waren we te snel op ons als teentjes getrapt wanneer we een weerwoord ontvingen. Wij belijden dat onze gebeden veel meer kracht hadden gehad wanneer wij rechter en kleiner waren geweest. Schenk toch vrede Heer, geef vaste grond onder onze voeten.’

Het duurde niet lang voor de blaaskaak meters maakte. ‘Vader, het spijt me dat ik het afgelopen jaar zo heb gekoketteerd met al mijn geestelijke branie en mijn spirituele trukendoos. Dat ik heb geproclameerd dat Uw Geest hier niet meer werkt omdat de zieken nog steeds sterven en de blinden nog niet zien. Here, neem het van mij weg. Kom mijn kortzichtigheid te hulp. Laat uw frisse wind waaien door de kerkers van mijn ziel.

Na de blaaskaak meldden zich een aantal boze tongen bij het Kruis. ‘Here wij zijn het moeilijkste in toom te houden. Heeft U niet gezegd dat wat uit een mens naar buiten komt Hem onrein maakt? Here was ons, doe ons Uw goedheid opnieuw smaken.

Na de blaaskaak en de tongen trad een volgend onderdeel van het gezicht voor het voetlicht: De speurneuzen. ‘Here, vergeef ons dat we altijd maar tussen de regels door hebben proberen te lezen. Op zoek zijn geweest naar intriges, onraad hebben geroken die er niet was. Dat we onszelf in zaken hebben gestoken waar wij niet thuishoorden. Snuit ons, maak ons tot lieflijk reukwerk voor uw troon.

Heeft U niet gezegd dat wat uit een mens naar buiten komt Hem onrein maakt? Here was ons, doe ons Uw goedheid opnieuw smaken.

Het voert hier te ver, om de belijdenissen van de alziende ogen, de prikkelbare darmen, de dovenmansoren, de beschuldigende vingers en de vele klieren die dit plaatselijke lichaam blijkbaar rijk waren, uit de doeken te doen. Ik wil u namelijk laten zien hoe de andere leden, die dagelijks in plaats van jaarlijks hun onhebbelijkheden beleden, reageerden op dit stukje hemel op aarde.

Ik zag vanuit mijn ooghoek de brede schouders de weg naar het kruis maken. Het waren er maar een paar die deze lokale kerk draaiende hielden, die opgelucht naar de belijdenissen luisteren. Opgelucht waren ook de longen, die zich om dezelfde reden als de schouders, regelmatig uit het lijf liepen. Ook de tranen van geluk en verdriet verzamelden zich op de vloer en lijmden gezamenlijk de gebroken harten wiens vervlogen hoop tot een Levende Hoop werd. De evenwichtsorganen waren het Hoofd dankbaar dat ze niet alleen de waarheid hoog in het vaandel hadden, maar toch ook de liefde. Zonder die balans zou alles in de kerk toch maar klinken als nagels op een schoolbord. De duimen staken zichzelf omhoog bij het zien van zoveel realiteitsbesef en kregen bijval van de onderbuikgevoelens die altijd al hadden geweten dat Christus de kandelaar van Godlinze niet had uitgeblazen.

Vanaf het podium zag ik dat het goed was, maar ik zag meer. De waas van mijn eigen spiegel was, voor een moment, compleet opgetrokken. Ik zag, in dit plaatselijke heilige zootje ongeregeld, mijn eigen tekortkomingen. Mijn neus werd op de feiten gedrukt, ik zag hoe vertroebeld mijn blik was geworden en dat ik geen haar beter ben. Ik aanschouwde mijn knikkende knieën van onzekerheid en mijn introverte navelstaarderij. Mijn oog is niet alziend en ook achter mijn elleboog schuilt wel eens iets wat er niet thuishoort. Mijn nekharen staan te snel overeind en mijn tranen gelijken soms op die der krokodillen. Blijkbaar is ook niks menselijks deze consulent vreemd.

Nadat ik de oren nog bemoedigde dat zij niet meer gewassen gingen worden, maar slechts de voeten rij ik, net na tienen, weg met het lied ‘Eenmaal maakt u alles weer nieuw’ (818) dat rondzingt in mijn hoofd. Op die dag zal Zijn en mijn lichaam een verheerlijkt lichaam zijn, dat zal vele killerbodies te boven gaan, dat heeft het Hoofd ons al gegarandeerd.

 Was getekend, Ds. Jansen, consulente Noordoost Groningen.

Doen als Jezus - De Man die alles veranderde

€18.99

Nu kopen