Iedereen voorblijven, maar ingehaald worden door de waarheid
- Kees Postma
- 3 uur geleden
- 4 minuten om te lezen
De spanning is om te snijden en de sfeer geladen. Wielerliefhebbers over de hele wereld zitten al dagen op het puntje van hun stoel, omdat hun grote held op het punt staat om een spraakmakend interview te geven.
Ergens in een Amerikaanse studio zal hij tegenover een van de beste interviewers van zijn tijd plaatsnemen. Een Afro-Amerikaanse die zichzelf omhoog heeft gewerkt vanuit Nashville en nu een wereldster is geworden met uitzendingen in bijna honderdvijftig landen. Ze zal hem aan de tand gaan voelen, beginnende met een lijst met gesloten vragen. Twee dagen daarvoor had hij aan de redactie doorgegeven dat geen enkele vraag taboe is. Alles mag open en bloot op tafel komen te liggen.
Lance Armstrong had een bijna onaantastbaar imago opgebouwd. Geteisterd door kanker en alles wat dat met een lichaam doet won hij maar liefst zeven keer de Tour de France. Een bovenmenselijke prestatie. Maar het duurde niet lang of de buitenwacht kreeg twijfels over de zuiverheid van deze reeks overwinningen. Cortisonen, bloeddoping en andere verboden middelen zouden de pedalen net iets sneller hebben doen draaien, zo klonk het fluisterend. Jarenlang ontkende Armstrong het dopinggebruik in felle bewoordingen.
Vandaag in Austin Texas komt de waarheid naar buiten. Hij bekent aan Oprah Winfrey, voor het oog van miljoenen kijkers over de hele wereld, dat hij een leugen heeft geleefd. Dat hij doping gebruikte bij al zijn zeven overwinningen en dat het volgens hem onmogelijk is om de Tour te winnen zonder die prestatie bevorderende middelen.
De beide giganten kijken elkaar aan. En het blijft even stil na deze bekentenis. Wat veel mensen bijbleef, was niet alleen de bekentenis zelf, maar een specifiek moment in dat indringende gesprek. Oprah vroeg hem niet alleen óf hij had gelogen, maar ook hoe vaak en tegen wie. Terwijl hij antwoord, zie je dat hij zich ineens bewust is van de omvang van de leugens—niet alleen van de feiten, maar van het verraad richting mensen die hem vertrouwden.
Ik lees nu al heel wat jaren de Bijbel. Toegegeven, ik zou dat intensiever moeten doen. Als ik mijn Bijbel zo behandelde als mijn telefoon dan stond er heel wat meer wijsheid in dit boek. Maar er is één vers in de evangeliën dat mij keer op keer raakt. Waar de spanning te snijden is en de atmosfeer geladen. Nog veel meer dan in die tv-studio in Texas.
En de Heere keerde Zich om en keek Petrus aan (Lukas 22:61a)
Hoe moet het voor Petrus geweest zijn om, na zijn drievoudige verloochening, aangekeken te worden door Jezus. Jezus wordt, na zijn eerste verhoor in het huis van Annas, weggebracht naar de volgende fase van zijn lijdensweg, de geseling. En niet geheel toevallig kruist zijn pad dat van Petrus, en een doordringende blik wordt uitgewisseld.
Zou Petrus teruggedacht hebben aan hun eerste ontmoeting? Ook daar lezen we dat Jezus zijn blik op Petrus deed rusten en iets in hem zag dat er al was, maar nog niet openbaar geworden was. Hij is Simon, maar zal Kefas, de Rots, worden.
Hetzelfde woord voor kijken wordt hier door Lukas gebruikt en betekent zoiets als ‘iemand met een bewuste blik aankijken, of je blik laten rusten op’. Zo had Jezus ook naar de rijke jongeling gekeken. ‘En Jezus keek hem aan, en had hem lief, en Hij zei tegen hem: Eén ding ontbreekt u’.
Of Jezus hier met liefde, bezorgdheid of bestraffend kijkt wordt niet duidelijk. Het effect van Jezus blik op Petrus wel. Daar is niet een vraaggesprek voor nodig. Nee, die ene blik van Jezus is genoeg om hem in duizend stukken te scheuren. Het is de blik van een echtgenote die haar man op heterdaad betrapt op overspel. Of de oogopslag van een jongvolwassen vrouw dat haar onschuld verliest nadat ze hoort wat opa haar die eerste formatieve jaren heeft aangedaan.
Nee, die ene blik van Jezus is genoeg om hem in duizend stukken te scheuren
Doen als Petrus betekent dat één blik van Jezus voldoende zou moeten zijn om ons, misschien ook wel letterlijk, op de knieën te krijgen. Petrus was al zo vaak geraakt door de blik, de wonderen en het onderwijs van Jezus dat zijn knieën waarschijnlijk met eelt bedekt zijn geweest. Nu raakt Hij hem weer. Hij herinnert zich zijn eigen verraad terwijl hun ogen, die ook wel het venster naar de ziel genoemd worden, elkaar vinden.
Dit vers raakt aan mijn favoriete lied, dat ik heb leren zingen en waarderen in mijn tijd in Ierland, met de titel: How deep the Father’s love for us.
Behold the Man upon the cross
My sin upon His shoulders
Ashamed, I hear my mocking voice
Call out among the scoffers
It was my sin that held Him there
Until it was accomplished
His dying breath has brought me life
I know that it is finished
Jezus zocht de blik van Petrus en die blik had de gewenste uitwerking. Later zou de Vader zijn blik juist moeten afwenden van Zijn eigen Zoon, en ook dat had de gewenste uitwerking.
Om over na te denken:
De blik van Jezus lijkt zonder woorden diep door te dringen tot het hart van Petrus. Wanneer heb jij in je eigen leven een moment ervaren waarop je zonder woorden geconfronteerd werd met je eigen handelen, en wat deed dat met je?
Je las zojuist één van de veertig hoofdstukken die samen Doen als Petrus - Met vallen en opstaan achter Jezus aan zullen vormen. Vanaf vandaag kun je de voorbestelling van het boek hieronder plaatsen.
