Lopen met een koelkast op je rug

Voor sommigen leek het tijdens onze vakantie een eerste levens-behoefte te zijn. Ik heb het niet over water. Er waren daarnaast ook voldoende financiële middelen om de hele koelkast te vullen met lekkers. Ik heb het niet over eten.

Wat ontbrak was de Wifi. Stond wel op het lijstje met aanwezige pluspunten van onze vakantiewoning in Dunmore East, maar bleek in werkelijkheid in geen velden of digitale snelwegen te bekennen. Gold trouwens ook voor de droger, geen overbodige luxe in een land waar het elke dag minimaal vier keer regent.

Daarom waren we, met zijn zessen, een volle week veroordeelt tot tien Ierse tv-zenders waarvan één compleet in het Gaelic. Op de zender RTE2 aanschouwden we een jongen die een marathon volbracht met een koelkast op zijn rug. Ik sprak mijn kinderen monter toe dat het blijkbaar altijd nog minder kan dan een vakantiehuis zonder WIFI, maar ik kreeg alleen maar verongelijkte blikken.

De hardloper in kwestie werd geïnterviewd over zijn voornemen om de komende 32 dagen in alle 32 graafschappen van Ierland een marathon te lopen. Het was geen vorm van boetedoening, zo verzekerde hij ons, maar een manier om geld op te halen voor onderzoek naar een slopende erfelijke ziekte.

Zijn moeder en oma waren er aan overleden en hij had vorig jaar gewikt en gewogen of hij een voorspellend DNA-onderzoek zou gaan doen. Uit dat onderzoek zou blijken of hij ook het gevreesde gen draagt. Het gesprek centreerde zich rond die allesbepalende vraag:

Wil je weten wat je te wachten staat of kies je ervoor je vandaag nog geen zorgen te maken over de dag van morgen?

Kijk, als de uitslag goed is dan ben je in één klap zorgenvrij. Als de uitslag slecht is heb je vandaag al last van wat later zal plaatsvinden, maar kun je nu nog de dingen doen die later niet meer kunnen. Door geen onderzoek te doen zal er altijd iets blijven knagen. Lastige keuze!

De jongeman had ervoor gekozen om het voorspellend onderzoek te laten uitvoeren en het bleek dat hij 99,9% kans had om inderdaad dezelfde ziekte en het slopende ziektebeeld te ondervinden die al twee generaties hun destructieve werking hadden getoond in zijn familie. Zijn toekomst was zo goed als zeker en daar kon niemand verandering in brengen.

Ik moest, kijkend naar het scherm, denken aan Petrus. De zojuist in ere herstelde apostel krijgt van Jezus een kijkje in zijn toekomst. Hij zal geen koelkast op zijn rug hoeven dragen, maar wel iets anders.

Voorwaar, voorwaar, zeg Ik u: Toen u jonger was, omgordde u uzelf en liep u waar u wilde; maar als u oud geworden bent, zult u uw handen uitstrekken, en een ander zal u omgorden en u brengen waar u niet heen wilt. (Johannes 21:18)

Petrus leven wordt versneld vooruit en met terugwerkende kracht, in een paar woorden, door Jezus samengevat. Er zal een dag komen voor Petrus waarin hij zijn handen uit zal moeten strekken, een ander hem zal kleden en hem zal brengen waar hij niet naartoe wil gaan.

In de toenmalige wereld wist men dondersgoed wat er bedoeld werd wanneer het ging over ‘handen uitstrekken’. Het was een heenwijzing naar de dood door kruisiging. Het uitstrekken van de handen verwijst naar het moment dat een veroordeelde misdadiger het kruis op zijn nek krijgt. Het was gewoon om op dat moment, onder dwang, de armen te (over)strekken, die te binden aan het hout en daarna de wandeling in te zetten naar de plaats van executie.

Petrus kreeg hier een inkijkje in wat zou gaan komen. Hij zou net als Zijn Heer gekruisigd worden. Als het spannend zou worden zou hij dit keer Jezus niet verloochenen, maar vasthouden aan zijn geloof en verbondenheid met Hem. Dat was dan het goede nieuws misschien.

Het bijzondere is dat het nog ongeveer dertig jaar zou duren voordat Petrus inderdaad als martelaar zou sterven. Dertig jaar lang, meer dan 10.000 nachten heeft dit boven zijn hoofd gehangen.

Alles weten maakt niet gelukkig. Dat gold voor de Britse hardloper met Ierse roots en in de overtreffende trap voor Petrus. Maar dat betekent niet dat je bij de pakken neer gaat zitten wachten tot het doemscenario zich gaat ontvouwen. De jonge Ier snelt nu ergens over de wegen van Graafschap Monaghan, in de hoop dat de miljoenen die hij daarmee bij elkaar sprokkelt genoeg zijn zodat de ziekte uiteindelijk stopt bij hem en zijn kinderen niet zal treffen. Petrus bleef volgen, in de hoop en verwachting dat zijn martelaarschap niet voor niks zou zijn.

‘Als zij mij vervolgd hebben, zullen ze ook u vervolgen’ hoor ik een prediker zeggen, via mijn ultrasnelle Wifi verbinding thuis. Ook mijn toekomst is zeker, ik ga lopen tot het zover is.

Je las een eerste ruwe versie van hoofdstuk 24 van het boek: Doen als Petrus - Met vallen en opstaan achter Jezus aan. Je kunt het boek voorbestellen via de knop hieronder.

Doen als Petrus - Met vallen en opstaan achter Jezus aan

€18.99

Nu kopen