Petrus doet normaal en dat is al gek genoeg
- Kees Postma
- 22 minuten geleden
- 4 minuten om te lezen
Ik kom in mijn leven zo nu en dan mensen tegen die het christelijk leven graag willen beleven als een aaneenrijging van spectaculaire profetieën, wonderlijke gebeurtenissen en extravagante openbaringen van Gods leiding. Het is nogal onrustig om hen heen, de zaken blijven vaak wat vaag. Ik vraag mij weleens af of al die wonderlijkheden niet vooral gebruikt worden als een legitimering van waar ze anderen van proberen te overtuigen. Je neerleggen bij een huis-tuin-en-keuken baan en het getrouw zijn in kleine privé dingetjes lijkt niet genoeg te zijn. Maar hé, wie ben ik eigenlijk om daar iets van te vinden? Ook ik deel zo her en der het spectaculaire en pas recent meer het alledaagse.
Het leuke aan Petrus en daarmee ook aan Johannes die ons deze tekst naliet, vind ik zijn insteek nadat Jezus al aan verschillende mensen is verschenen:
‘Simon Petrus zei tegen hen: Ik ga vissen. (Johannes 21:3)
De Heer mag dan waarlijk opgestaan zijn, de belofte dat zij op een dag grotere dingen dan Hem zouden doen nog steeds springlevend zijn…als mens heb je gewoon honger. Als er niet gegeten wordt, kunnen er ook geen wonderen gewerkt worden. Je hoofd kan dan wel in de wolken zijn, de beide beentjes moeten op de grond blijven. Hadden ze niet moeten wachten op verdere openbaring van de Opgestane Heer? Of miisschien een leuke 24/7 gebedsketen moeten organiseren met van die kekke gebebedskleedjes in een met wierook gevulde speciaal daarvoor gefabriceerde ‘war-room’ waar minimaal één afgedankte akoestische gitaar te vinden is met bijpassende akkoordenboekjes? Om te laten zien dat ze niet verder zouden gaan totdat de volgende stap uit de hemelen bekend gemaakt zou worden? Blijkbaar niet. Petrus ging vissen en een paar anderen vonden dat een uitstekend idee en gingen met hem mee.
De discipelen hadden Jeruzalem inmiddels achter zich gelaten en zijn waarschijnlijk in kleine groepjes weer richting Galilea, hun thuisbasis, getrokken na het feest van de ongezuurde broden waar ze bij aanwezig waren. En juist in die doodnormale, logische keuze om voor zichzelf en hun gezinnen te zorgen gebeurt er iets buitengewoons.
En juist in die doodnormale, logische keuze om voor zichzelf en hun gezinnen te zorgen gebeurt er iets buitengewoons.
Dat er niks wordt gevangen na een hele nacht vissen is niet zo bijzonder, dat maakten de heren wel vaker mee. Het bijzondere hier is dat er aan de oever, in het ochtendgloren, een man staat die, net als zij, honger heeft. Door de minieme vangst kunnen ze hem niet voorzien van wat Hij nodig heeft, maar andersom is dat wel het geval. Deze man roept hen op de netten aan de rechterkant van het schip uit te werpen. ‘Waarom ook niet?’ moet Petrus gedacht hebben. Niks heb je, iets kun je krijgen.
Net zoals aan het begin van Zijn ongelooflijke reis met Jezus en de anderen kriskras door Israël, geschiedt hier een wonder in het leven van Petrus. De netten zitten barstensvol goede vis en ze hebben alle verenigde krachten nodig om de vis naar land te slepen.
Net zoals bij het lege graf is het Johannes die Petrus opnieuw één stap voor is, maar wederom was dat nooit gebeurd als Petrus niet het initiatief had genomen om te gaan vissen. Een diepe denker en een snelle beslisser kúnnen een hele goede combi zijn!
De discipel dan die Jezus liefhad, zei tegen Petrus: Het is de Heere! Toen Simon Petrus dan hoorde dat het de Heere was, sloeg hij het bovenkleed om, want hij was ongekleed, en wierp zich in de zee (Johannes 21:7)
Johannes, ook aanwezig bij de eerste wonderbare visvangst, weet het zeker. Die hongerige man aan de oever is niemand minder dan Jezus zelf die hen hier heeft opgewacht in Galilea. En net zoals bij de storm op het meer is het Petrus die als eerste van boord stapt, de Heer tegemoet. Bij de eerste wonderlijke visvangst had Petrus nog tegen Jezus gezegd: “Heere, ga weg van mij, want ik ben een zondig mens” (Lukas 5:8), maar nu wil hij niks liever dan snel naar Jezus toe zwemmen. Een prachtig beeld van de ontwikkeling van het geestelijk leven als je het mij zou vragen. Door de jaren heen raak je, als volgeling, verknocht aan elkaar en breng je graag tijd door in de aanwezigheid van God, ondanks het besef dat Hij altijd de Meerdere zal zijn en de Sterke in jullie relatie.
Door de jaren heen raak je, als volgeling, verknocht aan elkaar en breng je graag tijd door in de aanwezigheid van God, ondanks het besef dat Hij altijd de Meerdere zal zijn en de Sterke in jullie relatie.
Doen als Petrus betekent dat je niet voor eeuwig blijft wachten op het wonder, het ongewone, het spectaculaire. Maar dat je, wanneer je maag gaat knorren, gewoon flink aan de arbeid gaat. Het mooie daarvan is dat je juist, in het trouw zijn in het kleine, zult zien dat de grote wonderen nooit ver weg zijn. Er zullen best van die dagen zijn dat de instrumentale soaking worship playlist, het speciaal daarvoor geweven Perzisch gebedskleed en de essentiële oliën van pas komen. Maar beter is het om met Petrus te zeggen: Ik ga vissen (of zorgen, wassen, bakken, werken, schilderen, stenen stapelen, onderwijzen, verschonen, helpen, luisteren). De rest zal je dan wel gegeven worden.
Reflectie:
1. Herken je momenten waarop je gewoon “ging vissen” en dat God daar juist verscheen?
2. Wat kenmerkt je leven op dit moment: De zoektocht naar het spectaculaire of trouw in het kleine?